Zdzisław "Otello" Horodecki – artysta malarz, grafik użytkowy, architekt wnętrz, wystawiennik, scenograf. Pochodzi z książęcego rodu wywodzącego się od Rurykowiczów, z książąt Pińsko-Turowskich, Wołyńskich, z Chanów Krymskich, z Ziem Halickich. Syn zesłańców syberyjskich. Mieszka i tworzy w Warszawie. Doktorat uzyskał w zakresie historii opery. Wystawiał indywidualnie w Polsce i za granicą. Jego obrazy znajdują się w zbiorach obcych, w kolekcjach prywatnych i fundacjach o zasięgu międzynarodowym: m.in. w Niemczech, Francji, Hiszpanii, Anglii, we Włoszech, Szwecji, Danii,
Japonii, Portugalii, Australii, USA, Rosji. Jest autorem plakatów dla Filmu Polskiego, projektów folderów reklamowych oraz czołówki eksportowej rozpoczynającej każdy film polski. Projektant polskich stoisk artystyczno-ekspozycyjnych na Międzynarodowych Festiwalach Filmowych m.in.: w Berlinie Zachodnim, San Sebastian, Santander, Wenecji, San Remo, Karlowych Warach, Moskwie i Cannes oraz ekspozycji artystycznych dotyczących filmów Andrzeja Wajdy, Krzysztofa Zanussiego, Kazimierza Kutza, Krzysztofa Kieślowskiego, Kijowskiego i Agnieszki Holland. Był generalnym projektantem Festiwali Polskich Filmów Fabularnych w Gdańsku w roku 1980 a także godła tegoż festiwalu. Owocem wieloletnich analiz teoretycznych muzyki w powiązaniu z literaturą i malarstwem jest powstanie nowego spojrzenia na sztuki wyższe, określonego mianem „przypadku kreacyjnego”. Tworzy teorię plansjonizmu aleatorystycznego, kierunku, który obejmuje malarstwo, literaturę i muzykę oraz środki przekazu. Całą teorię nowej estetyki i kierunku w sztukach przedstawia w swej pracy "Manifest Aleatoryzmu (teoria neoaleatoryzmu)". O książce…

Czy to jest recenzja?
Czytając tą pracę w pianissimo słuchałem „Poławiaczy Pereł”. Wywód zaczął rodzić się sam. Znieruchomiałem przy Nadirze. Nuciłem parafrazę.
Recytatyw: Recytatyw:… Jeden na świecie, lasu głos, miał w sobie powietrzną myśl, dziwną myśl. Czy moja wiara w niego miała nadzieję? Nie! To wyobraźnia ściga senną zjawę. Poprzez zmierzch oszukuje mój wzrok, mój słuch. Dość milczenia, muszę to opisać, choć serce już nie tak jak kiedyś, ale jeszcze bije. Złamałem samotności ślub, podążałem za tajemnicą łąk, za spokojem wód; byłem jak cień. Byłem echem smutnych traw, szedłem w porannej mgle. Biegłem śladem przestrzeni, bo właśnie z nią połączyłem me życie. I ten głos lasu… Jeden…
Romans: W pamięci dotąd żyje wspomnienie tej chwili, gdy chciwie łowiłem uchem srebrny szmer jeziora. Ten przecudowny obraz, w resztkach świetlanej mgły. To był cudny sen. W blasku gwiazd śpi toń. Widzę ją! Na wpół otwarta, plisy jej delikatnie drżą. Ten przecudowny obraz, świat pełen ryb przykrytych
nieśmiałością słońca. To tylko czarowny polski sen… W pamięci dotąd żyje…

Zdzisław Otello Horodecki
2.10.2010