Nazywam się Piotr Słomkowski, urodziłem się 15 października 1975 roku, w mieście Pyrzyce w województwie zachodniopomorskim.

Dzieciństwo i młodość spędziłem w małej miejscowości Dolice, w pobliżu miasta Stargard Szczeciński, w województwie zachodniopomorskim. Tam też ukończyłem szkołę podstawową. Do szkoły średniej uczęszczałem w miejscowości Potulice. Następnie studia w Wyższej Szkole Humanistyczno-Teologicznej w Podkowie Leśnej oraz Szczecińska Wyższa Szkoła Pedagogiczna Collegium Balticum. Obecnie mieszkam w Szczecinie.

Poezja Piotra Słomkowskiego mogłaby być żyłką słoneczną na ścianie, gdyż w jawny sposób zaprzecza nihilizmowi, poszukując mu części zamiennych w innych rejonach rzeczywistości niż tylko w nią zwątpienie. To poezja podróży i poszukiwania – nie bez przyczyny wiele z wierszy przybiera formułę pytania lub też zbioru pytań, na które brak odpowiedzi nie czyni je retorycznymi, ale raczej epistemologicznymi. Jest to też poezja trudnego optymizmu i równie niełatwej nadziei w sens toczącego się czasu. Być może jej znakiem jest Bóg, który z imienia (choć bez nazwiska) pojawia się w wielu wierszach. Być może jednak drugi człowiek. Tęsknota, poczucie pustki i bólu po nim. Poetyka Słomkowskiego opiera się na detalu i namyśle. Na obserwacji, której wiersze są refleksyjnym odbiciem i dopełnieniem. Nie ma tu miejsca na nagłe wrażenia, którym brak perspektywy, ani też na niepotrzebne słowa potokami wylewające się z wierszy współczesnych poetów. Słowa to klucze, które, zbite w stado, muszą opowiadać świat różnej maści daltonistom. (...)

Piotr Słomkowski, jak sam stwierdza najpierw był długoletnim czytelnikiem, by dopiero potem stać się autorem. Kiedy zgłosił się do naszego wydawnictwa, jego dramat Adramel od razu spotkał się z przychylnością grona „dozowych” krytyków. Głownie ze względu na dojrzałość pisarza. Wysoki poziom literacki prezentują również jego wiersze zebrane w tomiku poezje.