W sierpniu 1939 roku sytuacja w kraju stawała się coraz bardziej napięta i nerwowa. Było to wyczuwalne nawet wśród dzieci, które, słuchając co mówią w domu rodzice na tematy polityczne, komentowały to na swój sposób wśród rówieśników.

Wśród dorosłych i dzieci kursowały różne przepowiednie, dowcipy i piosenki na temat Hitlera i Państwa Niemieckiego. Całe społeczeństwo, słuchając zapewnień władz, wierzyło w siłę Państwa Polskie-go i jego armię. Wszyscy twierdzili, że nie oddamy nawet jednego guzika bez walki. Zaczęto wprowadzać różne zarządzenia i pouczenia, jak zachowywać się w czasie ataku bombowego i gazowego. Na spotkaniach z mieszkańcami instruktorzy objaśniali, jak wykonać najprostszą maseczkę przeciwgazową, jak kryć się w czasie nalotu lotniczego i jak opatrzyć oparzenia i rany, a potem dostarczyć poszkodowanego do punktu sanitarnego czy też szpitala. Polecono, aby szyby w oknach zostały oklejone na krzyż paskami papieru. Organizowano straż obywatelską w celu zwalczania pożarów oraz ochrony mostów, przeciw dywersji i szpiegostwu wroga.

Choć skromność autora każe mu nazywać własne dzieło zapisem wspomnień dotychczas pojawiających się jedynie w rozmowach z przyjaciółmi, to recenzent ma prawo mówić pełnym głosem. I mówi. Książka Józefa Wójcika powstała jako świadectwo jednego człowieka i reprezentacja nieprzebranej rzeszy Mazowszan. Być może takich historii usłyszymy jeszcze wiele - ta, o której mowa dzierży nie tylko palmę pierwszeństwa, ale również laur niebywałej, bo nieużywanej dotąd, literackiej staranności. Opowieści Józefa Wójcika czyta się z niesłabnącym zainteresowaniem, co powodują nie tylko meandry historii, na których tle członkowie jego rodziny dokonują rzeczy niezwykłych i zupełnie pospolitych; czyta się je jednym tchem z uwagi na epicką swadę autora. (...)