Choć skromność autora każe mu nazywać własne dzieło zapisem wspomnień dotychczas pojawiających się jedynie w rozmowach z przyjaciółmi, to recenzent ma prawo mówić pełnym głosem. I mówi. Książka Józefa Wójcika powstała jako świadectwo jednego człowieka i reprezentacja nieprzebranej rzeszy Mazowszan. Być może takich historii usłyszymy jeszcze wiele - ta, o której mowa dzierży nie tylko palmę pierwszeństwa, ale również laur niebywałej, bo nieużywanej dotąd, literackiej staranności. Opowieści Józefa Wójcika czyta się z niesłabnącym zainteresowaniem, co powodują nie tylko meandry historii, na których tle członkowie jego rodziny dokonują rzeczy niezwykłych i zupełnie pospolitych; czyta się je jednym tchem z uwagi na epicką swadę autora. (...)

Nowości wydawnicze - pierwsza połowa października:
bez tytułu - Grzegorz Kowalik

BAJKI, BAJECZKI... DLA KAŻDEGO SYNKA... DLA KAŻDEJ CÓRECZKI - Andrzej Kozioł

Wspomnienia o latach, które dawno minęły - Józef Wójcik

Piotr Słomkowski, jak sam stwierdza najpierw był długoletnim czytelnikiem, by dopiero potem stać się autorem. Kiedy zgłosił się do naszego wydawnictwa, jego dramat Adramel od razu spotkał się z przychylnością grona „dozowych” krytyków. Głownie ze względu na dojrzałość pisarza. Wysoki poziom literacki prezentują również jego wiersze zebrane w tomiku poezje.

Prawdziwa cnota krytyk się nie boi – pisał ongiś poeta w biskupiej szacie. Idzie o cnotę literacką i takąż krytykę. Prawdziwe dzieło krytyki się nie boi, wręcz, hołdując pragnieniu perfekcji, szuka jej jak kania dżdżu. Zwykle krytycy zaczynają swą pracę po zakończeniu procesu wydawniczego. My w DozaZine proponujemy odwrócenie kolejności zdarzeń. I dla dobra tegoż procesu, i dla wygody samego autora.