bez tytułu - Grzegorz Kowalik
Ogromna wrażliwość... Wiersze są emocjonalne i trafiają do mnie. Mają swój własny ton.


Czas i ogarniająca zewsząd materialna przestrzeń to najważniejsze z punktów odniesienia dla człowieka, który nie potrafi odgadnąć życia choć usiłuje je zrozumieć jak napisał Grzegorz Kowalik, wplatając także myśl o sensie i ewentualnej nagrodzie czekającej w takim życiowym konkursie.


Symbolika ptaków to jedna z moich ulubionych semantyk. Widzę tu silne poczucie jedności z naturą. Może tekst jest apelem? Pełnym rozpaczy wyrzutem wobec zmian, których nie da się uniknąć? Na pewno jest wzruszającym głosem jednostki. Głosem człowieka nie gustującego w konsumpcjonizmie i komercji, które niczym jad rozlewają się wokół i niszczą od środka. Bliski jest mi ten wiersz.


Iść w przyrodę, góry, las. Zachłysnąć się. Kochać. Zatrzymać czas - a jednak można. Nasze życie złożone jest z chwil, które Grzegorz potrafi pięknie opisać i zatrzymać. Młodość, bezcenne skrawki naszego życia z każdym dniem nam ulatują. Dziękuję Ci, że czytając Twoje wiersze czuję się wyjątkowo, jakbym tam była, czuła... Gdyby choć odrobina, choć cząstka tej wrażliwości i uduchowienia była w każdym z nas, w każdym z ludzi, to ten świat wyglądałby inaczej...


To nie jest tylko dobra technicznie i kompozycyjnie fotografia, ale realizacja określonego zamysłu fotografa – twórcy. Zapoznanie się z tymi pracami to dla mnie prawdziwa przyjemność.

BAJKI, BAJECZKI... DLA KAŻDEGO SYNKA... DLA KAŻDEJ CÓRECZKI - Andrzej Kozioł




Wstęp Jakiś czas temu gdy byłem małym dzieckiem tata do snu bajki mi opowiadał. Zawsze intrygowało mnie to że ojciec potrafi wymyślać ot tak bajkę bez żadnego scenariusza. Ja mając swoje dzieci wiele razy czytałem im bajki oraz wymyślałem różne stworzone i niestworzone historie tak aby dziewczynki były wesołe. Bardzo lubię jak dzieci są uśmiechnięte. Dlatego postanowiłem chociaż w niewielki sposób przyczynić się do tego aby dzieci poprzez czytanie bajek poczuły się uśmiechnięte i radosne. Bo cóż jest świat bez dzieci, cóż jest świat bez bajek. W bajkach możemy poruszyć naszą wyobraźnię, poczuć się królem ,królową czy księżniczką. W bajkach zawsze zło przegrywa a prawda i dobroć zawsze wygrywają. Poprzez bajki możemy nauczyć się wiele pożytecznych rzeczy. Wiele bajek pozostaje w nas na długo w pamięci.

Wspomnienia o latach, które dawno minęły - Józef Wójcik

Choć skromność autora każe mu nazywać własne dzieło zapisem wspomnień dotychczas pojawiających się jedynie w rozmowach z przyjaciółmi, to recenzent ma prawo mówić pełnym głosem. I mówi. Książka Józefa Wójcika powstała jako świadectwo jednego człowieka i reprezentacja nieprzebranej rzeszy Mazowszan. Być może takich historii usłyszymy jeszcze wiele - ta, o której mowa dzierży nie tylko palmę pierwszeństwa, ale również laur niebywałej, bo nieużywanej dotąd, literackiej staranności. Opowieści Józefa Wójcika czyta się z niesłabnącym zainteresowaniem, co powodują nie tylko meandry historii, na których tle członkowie jego rodziny dokonują rzeczy niezwykłych i zupełnie pospolitych; czyta się je jednym tchem z uwagi na epicką swadę autora. Dykteryjki mieszają się tu z poważną analizą sytuacji chłopstwa, opowieści o robieniu na złość niemieckim oficerom z poważnymi diagnozami politycznej sytuacji. Trzeba zaznaczyć, że autor stanowczo podkreśla świadomość okupacyjną mazowieckich chłopów, ćwiczoną wcześniej wielokroć przez koło zamachowe historii.

Jeśli wierzyć zapewnieniom Wójcika, nie zależało mu jednak na literaturze, ale właśnie na historii. Dał się skusić namowom przyjaciół, uwierzył, że jego opowieść o faszyzmie, rodzącym się powojennym państwie komunistycznym a także wspomnienia z lat dzieciństwa mogą przydać się dokumentatorom lokalnej historii. Z pewnością jednak nie tylko. To dobry moment, by proklamować ponadlokalny charakter zbioru, by wywieść je - jeśli nie na literacki parnas - to na półkę z napisem: istotne. Ile bowiem mamy dzieł, które mówią o mazowieckich trudnościach z obroną tożsamości w czasie II wojny światowej? A ile takich, które mówiąc o polskiej wsi, nie skupiają się jedynie na kwestiach żydowskich? Być może teraz, w ogniu dyskusji o zachowaniach polaków na prowincji spowodowanej książką Jana Tomasza Grossa jest dobry moment, by rozszerzyć pole obserwacji i o tę kwestię? O kwestię bohaterskiej obrony polskości w miejscach, gdzie Niemcy czują się od początku wyraźnie u siebie, czyli na przykład w powiecie makowskim? Nie można wszak mówić o zachowaniach chłopów pod okupacją jedynie z lupą przypatrując się okolicom Treblinki...